நான் ஊருக்குச் செல்கிறேன் .

நான் ஊருக்குச் செல்கிறேன்
கையில் காசில்லாமல்
கையில் பெட்டியில்லாமல்.

நான் ஊருக்குச் செல்கிறேன்
இன்று அல்ல நேற்று அல்ல
எப்போதும்   எந்நாளும்

நான் ஊருக்குச் செல்கிறேன்
பார்க்கிறேன் யாவற்றையும்
கண்ணாலே  முழுவதுமே.

நான் ஊருக்குச் செல்கிறேன்
பயணமாக வெகு நாட்கள்
ஊர் ஊராகப் போகிறேன்.

தாஜ் மகாலைக்   கண்டேன்,
பொற் கோவிலைக் கண்டேன்
வாராணா சியையும் கண்டேன்.

லண்டன் மாநகரைக் கண்டேன்
ஈபில கோ புரத்தைக்  கண்டேன்
வெள்ளை  மாளிகையும் கண்டேன்.

சீன பெருஞ்ச சுவரைப்  பார்த்தேன்
சிட்னி பாலத்தைப்   பார்த்தேன்
அமேசான் ஆற்றையும் பார்ததேன்.


மணி நேரங்களில் கண்டு கழித்தேன்
 காசில்லாமல் , பறக்காமல், வெளியே போகாமல்.
மனதினிலே கண்டேன் யாவறையும்
  படித்ததை நினைவுப் படுத்தி கொண்டு.


நான் ஊருக்குச் செல்கிறேன்
  மனதளவிலே  வேகமாக
காண்கிறேன் அற்புதங்களை 
 மனக்கண்ணாலே வெகு விமர்சையுடன்

     
  

இருளில் முழ்கிய இருளன்

இருட்டிலே துழாவிக்  கொண்டு
கும்மிருட்டிலே தடவிக் கொண்டு
காரி ருளிலே   தடுமாறிக் கொண்டு
 மெதுவாக மிக மெது வாக
நடந்தான் இருளன் .

கையிலே ஒரு தடியுடன்
தட் தட் என்று ஓசை எழுப்பிய படி
பார்த்து பார்த்து நடந்தான்
வேகம் இல்லாமல் மெதுவாக
நடந்தான்  இருளன்

விளக்கு ஒன்று இருந் திருந்தால்
வழிக்கு துணை வந்திருக்கும் 
தெரியாமல் வருகிறான்
 தடுமாறிய படியே  மெதுவாக
நடக்கிறான் இருளன்.


பட்ட அறிவும் இல்லை
படிக்கவும்  இல்லை  காலத்திலே
இருந்தும் பகட்டில் குறைவில்லை
வீழ்ந்து எழுந்தும் புத்தியில்லை
நடக்கிறான் இருளன்.


ஒளி என்பது இங்கே
அறிவொளி  என்றே கொள்க
கல்வியின்  மேன்மையை   அறியாமல்
இருளில் முழ்கிய இருளனின்
நிதர்சனத்தைக் கண்டீர் இப் பாவாக்கத்தில்

எனக்கே எனக்காக,

பரிசுக்காக எழுதவில்லை
பாராட்டுக்காக எழுதவில்லை
பெருமைக்காகவும் எழுதவில்லை
புகழுக்குகாகவும் எழுதவில்லை .

பரிசும் கிடைக்கவில்லை
 பாராட்டும் கிடைக்கவில்லை.
 பெருமையும் அடையவில்லை
 புகழும் அடையவில்லை


மனதில் தோன்றியதை எழுதுகிறேன்
மனதிற் க்கு உவந்ததை எழுதுகிறேன்
மனத்தால் எண்ண ப்படுவதை பகிர்கிறேன்
மனதுக்குள்ளே ஆராய்ந்து பகிர்கிறேன்.

வாசிப்பார் யாருமில்லை
 கேட்பவரும் யாருமில்லை
பகிர்ந்ததை  விட்டு விடுகிறேன்
ஆராய்ந்ததை  மறந்து விடுகிறேன்.

பட்ட அனுபவங்களை எழுதுகிறேன்
படுத்திய அனுபவங்களையும்  எழுதிகிறேன்
தெரிந்து கொள்ள வேண்டும் என்பதற்காக
 தெளிவாக புரிந்து கொள்ள வேண்டும் என்பதற்காகவும் .


யார் காதிலும் எ ன் பாட்டு விழுவதில்லை
யார் மனதிலும் என்னுடைய கவி தைகள் பதிவதில்லை
இருந்தும் எழுதுகிறேன் யாருக்காகவும் அல்ல
எழுதி  எழுதி  நிரப்புகிறேன் எனக்கே எனக்காக, 







  

தம்பிக்கு

 பொது வாழ்க்கை என்ற வந்த போது தம்பி
சிறப்பும் கவனமும் கருத்தில் கொண்டு
  நாணயத்தை  கண் போல கருதி
அடக்கத்தைக்  கையாண்டு
அமைதி காத்து    சாந்தமாக
அனுசரித்து வாழக் கற்றுக் கொள்
கணக்கில் தப்பிதம் இல்லாமல்
பேச்சில் கோபம் இல்லாமல்
நேர்மை தவறாமல்
நிதானம் பிசகாமால்
நேரம் பாராமல்
தொலை நோக்கு பார்வையோடு
உடன் பணியாற்றுபவர்களை
வஞ்சிக்காமல்  ஒழுக்கத்தோடு
நடந்து கொள்  தம்பி.
இதுவே ஒரு கோட்பாடு
 நினைத்து செயல்படு.




 
  

என்னவென்று அழைப்பது?

கானல் நீராகத் தெரியும் வாழ்க்கை
 கலங்கிய நீராக மாரம் நாள்
 வெகு அருகில் , மிக சீக்கிரத்தில்
 என்று கண்டு கொண்ட நீஜந்தா
கலங்கிய கண்களை துடைத்துக் கொண்டு
கொந்தளிக்கும்  மனதை அமைதிப் படுத்தி
 தெளிவான இலக்கை நோக்கி  விரையும் முன்னே
 திரும்பிப் பார்க்கிறாள் தான்  கடந்து வந்த பாதையை
சறுக்கல்கள் எத்தனை எத்தனை 
காலை வாரி விட்டவர்கள் எத்தனை எத்தனை 
மனதை நோகடித் தவர்கள் எத்தனை எத்தனை
நோக்கில் கொண்டால் கணக்கிலடங்கா
திசை திரு ம்பாமல் நெறியிலே கோட்பாட்டிலே
வாழ்ந்த நிஜந்தா இன்று  இடையூறுகள்  கு றுக் கிட்டும்
நிலை பிறழாமல்  நீதிக்குட்பட்டு     வாழ்கிறாள்
வாழ்க்கையைக் குலைத்த  கயவர்களையும்
 உரிமையைப் பறித்த  பே ராசைக்கா ரர்களை யும்
கழு விலேற்றா மல்  மன்னித்து  வாழும்
 நிஜந்தாவை நிஜமாகவே என்னவென்று அழைப்பது?

கண்டேன் பெருமிதத்துடன்

ஒரு குண்டு மல்லிகை

வெள்ளை வெளேரென்று  

பச்சை  அருகோடு

மெல்லிய தென்றலில்' 

 அசைந்து ஆட

ஒரு மஞ்சள் ரோஜா 

தங்கம் போல பளிச்சென்று  

கரும் இலையின் மேல் 

தவழ்ந்து  தழுவி

அழகு நடை போட   

ஒரு சிகப்பு செம்பருத்தி 

 சற்று உயரே  இருந்து 

 எட்டிப் பார்த்து

குனிந்து  குவிந்து 

மகிழ்வுடன்   கும்மாளமிட 

வாடா மல்லியும் தன பங்குக்கு 

வாடாமல்  குலுங்க 

சிவந்திய்ம் அரளியும் 

பெருமிதத்துடன்

அழகாய் எடுத்துக் கூட்ட 

கண்டேன் பெருமிதத்துடன்  

இயற்கையின்    பேரழகை 

கண்களும் மனமும் 

பொங்கிக் ததும்ப 

மயங்கி நிற்கிறேன்  

பரவசமுடன் .

பெற்ற தாய் .

அன்பை மறந்தார்கள் 

வயதை மறந்தார்கள் 

இயலாமையை  எண்ணவில்லை 

கைமையை எண்ணவில்லை 

 பொருட்டாகக்  கருதவில்லை

உயிருள்ளவளாகக்   கருதவில்லை  

பெருமையுடன் வாழ்ந்தா தாய்  

இன்று தேடுவாறின்றி 

 அலக்கழிக்கப்  படுகிறா ள்  

அங்கும் இங்குமாக

மகன்களுக்கும் மகளுக்கும் நடுவில்

திகைத்து நிற்கிறாள் 

பெற்ற பிள் ளை களைப்  பார்த்து

பின் தனக்குள்ளே சிரித்துக் கொள்கிறாள் 

 பிளைகளா  அல்லது  பிழைகளா  என்று