தமிழுக்காக தமிழுக்காக.

பரிசு வேண்டி
பாடில்லான் தமிழ் கவிஞன்
.
வெகுமதி  சென்றடைந்தது
அவனை  இல்லம் நெருங்கி

வறுமையில் தோய்ந்தாலும்
தமிழ் அவனை விட்டு விடவில்லை .

வாடினாலும் ,பட்டாலும்
அவன் யாரையம் நாடவில்லை.

என்னே அவனின் தன மேல் நம்பிக்கை
வாழ்ந்தான் அதோடு .

பொருள் இரந்து நாக்கு புரளாது
தயையும்  வேண்டாது.

பரிசுக்காக , பெருமைக்காக, தேர்வுக்காக
 பாடினான் என்று சான்று இல்லை

பாடினான் இறுதி வரை
தமிழுக்காக தமிழுக்காக.

பூஞ் ஜாடி

கண் எதிரே ஒரு பூஞ் ஜாடி
வண்ண மிகுந்த ஜாடி
 கண்ணாடியிலான ஜாடி
 அழகான ஜாடி  கண்டேன் .

பூக்கள்  அழகாக கொலுவிருக்க
வண்ணத் தோகையாக விரிந்து இருக்க
காற் றுக்கு க்கு  இதமாக அசைந்து ஆட
 இனிமையான காட்சி  கண்டேன்

அழகு நிரந்தரமானது அல்ல  என்றதால்
 ஜாடியில் தெரிந்த புள்ளியை துடைக்க எடுக்க
 எதனாலோ பதற்றம் ஏற்பட
ஜாடி கை தவறி கிழே விழ . கண்டேன்
.
கண்ணாடி என்றதாலே  அது உடைய
சுக்கு நூறாகி கிழே தெறிக்க  
 கேட்பாரற்று பூக்கள்  கிடக்க
ஜாடி அடையாளம் இல்லாமல் போனதடா

நாற்பதாண்டுகள்

நாற்பது ஆண்டுகள்
நீண்ட  காலம்
 என்று கொள்ளாலாம்

வாழ்ந்த நாட்கள் 

 பலவாகின் 

 பலவகையாயின் 

 திரும்பிப்  பார்க்கும் பொழுது 

 தோன்றுவது  என்ன 

 என்று கூற இயலவில்லை .

குழந்தைப் பேறு 

 அவர்களின் வளர்ப்பு  படிப்பு 

என்று ஓடிய காலம்  

பொறுப்புகள் வரிசையாக  இருந்த நேரம் 

நான் யார்  நீ எப்படி என்று

 அறிந்து கொள்ள கூட நேரம் இன்மை 

வேகமாக பறந்து திரிந்த வேளை 

யாது ஒன்றையும் நினைக்க முடியாத நிலை 

 ஓடினது வாழ்க்கை 

.

இன்று ஒருவரோடு ஒருவர் 

என்ற தொடக்கம் வேறுபாடாக 

விரியும் போது புரிந்து கொள்ள 

பொறுமை இல்லாத போது  

வாழ வேண்டிய கட்டாயம்   

இடர்கிறது   மனது , தடுமாறுகிறது எண்ணம் 

பொறுப்புக்கள் குறைந்த பின் 

நேசம் பிறக்கிறது வயது ஏறுகிறது 

 உடல் சோர்வடைய 

முடிவு நெருங்குகிறது 

காடு

காடு  என்றால் பயம்
கும்மிருட்டு , கொடிய விலங்குகள்
 நிறைந்தது   என்ற எண்ணம் .

காடு என்றால் ஒரு பின்வாங்கு
அங்கு ஒரு பயங்கரம்
என்ற நினைப்பு மேலோங்க.

காடு  என்றால் ஒரு நடுக்கம்
தாக்குதலும்   பதுங்குவதும்
ஒருங்கே சேரும் என்ற  வண்ணம் .


காடு என்றால் ஒரு திகைப்பு
அக்கிரமும் அதிர்ச்சியும்
 விளைவிக்கும்  ஒரு கலக்கம் .

காடு என்றால்  ஏன் தயக்கம்
அதில் வசிப்பது  உயிரினமே
அச்சம் வேண்டாம்   எப்பொழுதும்
அதன் மேன்மையை அறிந்து கொள்.


  

இசையின் மகிமை

பாட்டு ஒன்று கேட்டேன் 

 பாலத்தின் மேலே.

அருகே சென்றேன்  

வெகு நேரத்த்லே .

யாரையம்  காணேன் 

பாலத்தின் மேலே.

பாட்டு காற்றிலே  வந்து

 மோதியது .காதிலே 

எங்கு என்று தேடினேன்

கண்ணுக்கு  புலப்படவேயில்லை 

.

சுகமாகத தவழ்ந்து  வந்தது 

 இனிமையான   கீதம் 

ஓசையில் மயங்கினேன் 

முகம் பார்க்காமல்.

சொக்கி நின்றேன்  அங்கே 

 வெகு நேரம் பாலத்திலே

என்னை மறந்தேன் 

 யாவற்றையும் மறந்தேன் 

இசையின் மகிமையை  

நினைக்கையில் தன்னால்

 கண் பொழிகிறது  

 

 

 

  

நிலைத்துப் போவேன்

கலந்து நின்றேன் 

கலைந்து போனேன்.

 களைந்து நின்றேன்

.கவிழ்ந்து  போனேன் 

கரைந்து நின்றேன் 

காணாமல் போனேன்.

கவர்ந்து   நின்றேன்

குறைந்து போனேன் .

குவிந்து நின்றேன் 

 கூம்பிப் போனேன்  

குலைந்து  நின்றேன்

குறுகிப் போனேன்.

நிமிர்ந்து  நின்றால் 

நிலைத்துப்  போவேன் 

தமிழை அகமகிழ்ந்து

தமிழின்  அழகு

அதன் முதிர்ச்சியிலே.

தமிழின் அதிர்வு 

அதன் ஒலி யிலே 

தமிழின்  பகிர்வு  

அதன் சுழற்சியிலே .

தமிழின் ஆனந்தம் 

அதன் பரிவிலே .

தமிழின் ஆற்றல் 

அதன் கண க்கியலிலே  .

தமிழின் விளையாட்டு 

 அதன் சொற்தொடரிலே .

தமிழின் தெய்விகம் 

அதன் அருளிலே. 

தமிழை  அகமகிழ்ந்து

பிணைந்து நெக்குருகி 

 படிக்க இன்பம்  பெருகும்