"நயந்து நயந்து"

நயந்து நயந்து
 சாதிக்கும் பெண்
என்று பெயரெடுத்த  ஆரணங்கே
நீ உண்மையில் எதைக் கண்டாய் ?


உன்னை நன்கு தெரிந்த எனக்கு
தெரியவில்லை உன் சாதனை
தெரிந்தது எல்லாம் உன் வேதனை
 நீ கண்டது என்னமோ வேதனை .

இப் பெயர் ஏன் வந்ததோ ?
எதனால் வந்ததோ ?
எதற்கு வந்ததோ ?
எனக்கு புரியவேயில்லை

வேதனையை  சாதனை ஆக்கினாய்
வாழ்கையில் வேதனையோடு
வெற்றிக் கண்டாய்  பெண்ணே
அதற்கு கிடைத்த வெகுமதியோ!

இன்றும் வேதனையில் துடிக்கிறாய்
மன வேதனை எப்பக்கமும்
எல்லாவற்றிற்கும் காரணம்  நீ என்று
 கூசாமல் சொல்லும்  உறவினரால்..

இருந்தும் செயல் படுகிறாய்
பேச்சுக்களைப் புறந் தள்ளி விட்டு
அதற்கு கிடைத்தப் பரிசோ
நயந்து நயந்து சாதிக்கிறாய் என்பது.

யாருக்காக  உழைக்கிறாயோ
அந்த மனிதனே உன்னை ஏசும் போது
மனம் உடைந்து போகிறாய்
இருந்தும் துடைத்து எறிந்து  எழும்புகிறாய்
அதற்கு   வந்த  சொற்றொடரே "நயந்து நயந்து"  அன்பளிப்பாக

அழகின் பிறப்பிடமோ

மலையின்  அடிவாரத்திலே
நின்று நோக்கினேன்
அதன் உயரம்  வானம் நோக்கி
அகலம் கடலை  நெருங்கி
வியந்து மலைத்தேன்
அதன் பிரமாண்டத்தை.

  வளைந்து வலிந்து சென்றது  பாதை
வழியெங்கும் அடர்த்தியான மரங்கள்
பசுமை போர்த்திய  கம்பளம்  எங்கும்
 கண்ணுக்கு குளிர்ச்சி மனதுக்கு ஆனந்தம்
மலைத்து வியந்தேன்
அதன் பசுமையை.

மலையின்   உயரம் அடைந்தேன் 
காற்று அலையலையாக   வீச
உடலோ   குளிரில் வெடவெடக்க
கிழே  குனிந்து நோக்கின்   பரந்த வெளி
மயங்கி நின்றேன்
அதன் பரிணாமத்தைப்  பார்த்து.


இயற்கையின்  அழகு  ஏகமாகக்  கொட்டிக் கிடக்க
 கொஞ்சும்  எழிலில் மனம் சொக்கி நிற்க  
மரங்கள் ஒன்றோடு ஒன்று பேசும் சலசலப்பும்  
காற்று சுழற்றி  சுழற்றி அடிக்கும்  ஓசையும் 
 இது தான் அழகின் பிறப்பிடமோ  என்று நான் மறுக
பொழுது சாயும் வேளையில்  மனமில்லாமல்
 இறங்கினேன்  வேகமாக.




  

நிழலும் நிஜமும்

கற்பனை வளமானது
கற்பனயில் சிறகடித்து
வானத்தில் பறக்கலாம்
விண்ணையும் மண்ணையும்
ஒன்று சேர்க்கலாம்
விண்ணில்  கற்களையும்
மண்ணில் நிலவையும்  காணலாம் .

உண்மை சுடும்
உண்மை  எரிக்கும்
நினைவில் வந்த படி
நினைத்த வழி முறையை ஏற்காது
உண்மை என்ற நெருப்பு
நீலம் மஞ்சள் ஆகாது
போவது ஒரே வழி  வலியுடன் .

கற்பனையில் உண்மையைப் புகுத்தி
கொஞ்சம் வர்ணனைக் கலந்து
அழகான கலவையில் வருவது கவிதை,
 கதை,  இலக்கியம் என்று கொண்டு
உண்மையைக்   காரணங்களுடன்
காரியங்களுடன்   செயல் முறையோடு
நடத்திக் காட்டுவது விஞ்ஞானம் .
நிழலும் நிஜமும் வாழ்க்கையே

எதைச் செய்யின்

எழுதுவதெல்லாம் எழுத்து அல்ல .
 பாடுவதெல்லாம்  பாட்டு அல்ல.
பேசுவதெல்லாம் பேச்சு அல்ல.
பார்ப்பதெல்லாம்  பார்வை அல்ல.


எழுதினதைப் படித்தால்  தெரியும்
 குறில், நெடில், எச்சம், என்று பல பிழைகள்
 தொக்கி நிற்கும் வெவேறு இடங்களில்
உறுத்தும் எப்போழுதுமே   கண்ணில் பட்டவுடன்.


பாடுவதைக் கேட்டால் தெரியும்
சுருதி பேதம், இராக மாறாட்டம் 
தாளப் பிசகு  சில  பல காந்தாரங்களில்
ஒலிக்கும் எந்நேரத்திலும் காதில் விழும் போது .


பேசுவதை உற்றுக் கவனித்தால் புரியும்
குரல் ஏற்றம், குறுக்கிடும் பொருள்
உச்சரிப்பு சுத்தம்  சிறய பெரிய   கருத்துகளில்
தெளிய வரும் எப்போதும் அறியும் போது.


பார்ப்பதை  அருகிலிருந்து நோக்கினால் விரியும்
எத்திசையில், எந்நேரத்தில் எந்த எண்ணத்தில
 எதற்காக என்று முனைப்புடன் கவனித்தால்
விளங்கும் அழகாக அப்போதே   ஆராயும் போது.


எதைச் செய்யின்

  

கருத்தும் எண்ணங்களும் காணேன்

கருத்துக்கள் செறிந்த கவிதை காணேன்
எண்ணங்கள் பொருந்திய கவிதை காணேன்
வண்ணங்கள் நிறைந்த கவிதை கண்டேன்
 சொற் ஜாலங்கள்  அமைந்த கவிதை கண்டேன் .


காதல் ததும்பும் கவிதைகள் நிறைய
 ஊடலும் உறவாடுதலும் அவற்றில்  நிறைய நிறைய
இயற்கையின் கோலங்கள் கவிதையில்  கொஞ்சம் குறைய
சுற்றுப்புறமும் எழிலும் அவற்றில்   குறைய குறைய .

காதலின் உன்னதம் மிகவும் கவிதையில் அருக
 அருளும் பற்றும் அவற்றில் அருக அருக
உடல் மீது பற்றும்  ஈர்ப்பும்  கவிதையில் வழிந்ததோட
 விரசமும் விகல்பமும்  அவற்றில் ஓடோட.


புதுமையான கவிதை  புத்துணர்ச்சியுடன் ஏற்றம் பெற
புவியிலே இன்று சிற்றின்பம் தான் வேகமாக ஏற்றம்  பெற
பாரம்பரியமும்  நல்ல வழக்கங்களும்  திசை திரும்ப
கவிதை புனையும் கவிஞ ர்களும்  அப்பக்கம் திரும்ப
கருத்தும் எண்ணங்களும் கவிதைச சோலையில்காணேன் 

 

ஒர் உயிரினம் என்றே.!

கா கா என்று கரையும்
 கறுப்பான  காகத்தை
 பாடினவன் இல்லை.

பொதி சுமக்கும் கழுதையை
பரிகசித்தவன் உண்டு
பாடினவன் இல்லை.

ஆடும் மயிலையும்
பாடும் குயிலையும்
பாடினவனுக்கு தெரியவில்லை  இவைகளை.


காகத்தைக் கண்டு கரிததனர்.
கழுதையை விரட்டினர்
ஏன்   என்று புரியவில்லை .

உலகில் பிறக்கும்  உயிர்கள் எல்லாம்
ஒரு வகையில் அழகு
என்று தெளிந்து நோக்கு.


காகமும் ஓர் அழகு
அது  பார்க்கும்  விதமே
 ஒரு தனி அழகு.


கழுதையும்  ஓர் அழகு
அது உதைக்கும் தோரணையே
ஒரு தனி அழகு.

பார்க்கும் பார்வையிலே
 இருக்கும் அழகு
 பார்ப்பதிலே  தோன்றும் அழகு.

காகத்தைப் பாடினேன்
 கழுதையைப்   பாடினேன்
யாருக்காகவும் அல்ல  
அவைகளும் ஒர் உயிரினம் என்றே.!

இப்ப அவனை அறிந்து.

உயர்ந்து நின்றான்  என் முன்னே
 நெடிது உயர்ந்து நின்றான்
உருவத்தால் உயரமாக நின்றான் 
நிமிர்ந்து நோக்கினேன் அவனை.

நீண்ட நெடும் வடிவமாக நின்றவன்
 உயர்ந்து நின்றான் செய்கையிலும்
மலைத்து நின்றேன் அவனைப் பார்த்து
அண்ணாந்து நோக்கினேன் இப்ப அவனை .

தன்னில் உயர்ந்தான் அவன் முற்றிலும்
குணத்தால் வானம் தொட்டான்
 வியப்புக்குள் ளானேன்    அவனைக்  கண்டு 
 எட்டி எட்டி கண்ணகலக்   கண்டேன் இப்ப அவனை.

படிப்பில்  சிறந்தான் அவ்வுய ரமானவன்.
வேலையில் சிறப்புற்றான்  அவ்வ்யுர்ந்தவன்
 ஈகையில்  சிறப்படைந்தான்  அவ்வுய ர்ந்து  நின்றவன்
தள்ளி நின்றே சிலாகித்தேன் இப்ப அவனை.


சிகரம் தொட்ட அந்த உயர்ந்த மனிதன் 
 குனிந்து சென்றான் கதவின் நுழை வாயிலேலே
உனர்த்தினான் உயரம் தாழ்ந்து போவதற்கே
 அஞ்சி நின்றேன் இப்ப அவனை அறிந்து.