பிரிவினை

கணக்கில்லாமல்  பாகப் பிரிவினை
 கணக்குப் பண்ணாமல் சொத்துப் பிரி வினை
கணக்கு கொடுக்காமல் ஒரு பிரிவினை
எங்கு கண்டோம் இம்மாதிரி பிரிவினை
காண ஆவல் இருந்தால் வரவேற்கிறோம்
எங்கள்  குடுமபப் பிரிவினைக்  காண 

யசோதையின் கண்ணன்

கண்ணனின் கையில் குழல் 

கண்ணிலே குறும்புத  துளி   

உதட்டிலே  முறுவல் 

 எதற்கோ  தெரியவில்லை 

முட்டை முழி முழிக்கிறான் 

 யசோதையின் கண்ணன் 

உண்மை

உண்மை கசக்கும்
கசப்பது உண்மை
உண்மை கசக்கும்
கசக்குவது உண்மை
உண்மை கசக்கும்
கசம் தருவது  உண்மை
கச ப்பது உண்மை
கசங்குவது உண்மை
கசங்கப்படுவது  உண்மை
உண்மை செத்து மடிந்தாலும்
இறுதி  வரை நிற்கும். 

மனிதன் தூங்குகிறான்

பூ பூக்குது
காகம்  கரைகிறது
குதிரை கனைக்கிறது
நரி உளையிடுகிறது
யாவும்  விழிதது  எழ
கதிரவன் தோன்றுகிறான்
நிலவு மறைகிறது
மனிதன் தூங்குகிறான்
 காலை விடியலைக்  காணாமல்  

வாழ் மகனே

கண்ணிலே கனிவு
மனதிலே தெளிவு
அறிவிலே செறிவு
பேச்சிலே அன்பு
செயலிலே  பண்பு
நடையிலே  நிமிர்வு
என்று வாழ் மகனே

முயற்சி

சாதாரணம் என்று நினைத்தது 

முடியாதாதாக மாறி

முடியாதது என்று எண்ணியது 

எளிதாக மாற 

வியந்து வலிந்து நின்றான் 

மனிதன் என்ற ஒரு பிறவி 

மனது தான் காரணம் 

ஆவதும் அதனாலே 

அழிவதும் அதனாலே 

முயற்சி செய்தால் முடியம் 

இல்லையெனில்  எள்ளளவும் 

நடக்காது எவ்வாறும்.

ஒரு குரங்கு

எதிரிலே ஒரு மரம்
அதிலே ஒரு குரங்கு
 தவ்வி தாவி விளையாடி
மேலும் கீழும்  இறங்கி
 பழ த்தைப் பூசித்து
கொட் டையைத் துப்பி
மகிழ்ந்து ஆரவாரத்துடன்
மரத்தின் மீது அமர
 மழை  கொட்ட
 குறைன்னு பதுங்கி
 இடம் தெரியாமல்
 கொப் புக்களின் நடுவே
ஓடுங்கி பயத்துடன்
தன வாலைச்   சுருட்டிக்கொண்டு
அமைதியானது